Endoprotezoplastyka lub alloplastyka to całkowita lub częściowa wymiana stawu biodrowego. Zabieg ten jest stosowany przy chorobie zwyrodnieniowej biodra. Zmiany powstające w obrębie stawu biodrowego są, w ich początkowej fazie leczone zachowawczo i najczęściej farmakologicznie. Jednakże kiedy u pacjentów dolegliwości bólowe nie ustępują, pomimo wdrożenia odpowiednich leków i znacznie utrudniają codzienne funkcjonowanie, z pomocą przychodzi właśnie operacja stawu biodrowego i założenie protezy. Kiedy zabieg jest wykonany dużo wcześniej, to daje dużo lepsze efekty i ulgę w bólu, niż wykonany w zaawansowanym stadium choroby. Rehabilitacja po endoprotezie stawu biodrowego jest niezwykle ważną częścią leczenia po operacji, dlatego w żadnym wypadku nie można z niej rezygnować bądź, nie przykładać do wykonywanych ćwiczeń czy też zaleceń.
Żeby przybliżyć kwestię całej endoprotezy poniżej rodzaje implantów stawu biodrowego:
- Implant typu Austin Moore – jest wykonywana bez użycia cementu, kość wrasta między puste powierzchnie implantu, który najskuteczniej imituje staw biodrowy.
- Endoproteza Wellera stawu biodrowego – była stosowana w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, coraz rzadziej stosowana.
- Endoproteza cementowa typu Ultima – bardzo trwała proteza zawierająca mocny materiał cement akrylowy, ktory zwiększa przyleganie implantu do kości.
- Endoproteza typu ABG-1
- Endoproteza press-fitowa typu Corail
Przeciwwskazaniem do operacji endoprotezoplastyki jest zły stan pacjenta, uwzględniając choroby układu krążenia i krzepnięcia krwi. Do przeciwwskazań należą również choroby przewlekłe takie jak cukrzyca, choroby nerek i tarczycy oraz, nadwrażliwość na elementy wchodzące w skład implantu.
Rehabilitacja po endoprotezie biodra dzieli się na trzy etapy: okres przedoperacyjny, okres pooperacyjny wczesny i okres pooperacyjny późny.
Wczesna rehabilitacja pozabiegowa po endoprotezie stawu biodrowego zawiera się do 6 tygodni po operacji
W tym czasie rehabilitacja koncentruje się głównie na zmniejszeniu bólu i poprawie elastyczności tkanek i odbudowaniu siły mięśniowej. Jest to bardzo ważne gdyż osłabione mięśnie w okolicy mięśnia czworogłowego i kulszowo-goleniowych prowadzą do niestabilności protezy.
Rehabilitacja od 8 tygodnia do 6 miesięcy po zabiegu koncentruje się na nauce chodzenia i funkcjonowania bez kul oraz ćwiczenia tzw. czucia głębokiego poprzez trzymanie piłek czy trening na niestabilnym podłożu.
Prawidłowa rehabilitacja z pewnością przyniesie ulgę w bólu ale też zapobiegnie wystąpieniu zaburzeń chodu.
